زحمتکشان بی پناه در چنگال «عدالت» اسلامی

dastforoshزحمتکشان بی پناه در چنگال «عدالت» اسلامی
آیا بی پناه ترین زحمتکشان حق حیات ندارند؟
ارژنگ بامشاد

مرگ دلخراش یک جوان دستفروش در متروی تهران، در پی ضبط امولش (که تنها دو دلار ارزش داشت)، پرده از ابعاد توحشی که در این مملکت جاری است بر می دارد. خبر جدا شدن سر این جوان در زیر ریل قطار مترو در جلو چشمان ماموران شهرداری، انعکاس گسترده ای نیافت. سایت های حکومتی و نیمه حکومتی داخل کشور از کنار آن به آرامی گذشتند. سایت های طرفدار شهردار تهران با خبرسازی از درگیری «باند»های دستفروش در بازار تهران ، تلاش کردند تا مسئله دستفروشی را اقدامی جنائی قلمداد کنند. به خواندن ادامه دهید

قربانیان آتش!

zanan-atashقربانیان آتش!
چه کسی پاسخ گوی مرگ هزاران قربانی حوادث کاراست؟
ارژنگ بامشاد
روز ۲۹ دی ماه امسال ۲ کارگر زن در فرار از شعله های آتش از طبقه پنجم ساختمان بلند ی در خیابان جمهوری به پائین افتادند و جان دادند. همان روز کارگر دیگری در کارگاه مبل سازی در اثر آتش سوزی جان باخت. چند روز بعد سه کارگر با سقوط در چاه فاضلاب خفه شدند. طبق آمار رسمی1765 نفر در سال ۱۳۹۱ در حوادث ناشی از کار در ایران کشته شدند. اما هیچکدام از این مرگ های دلخراش رسانه ای نشد. تنها مرگ جان خراش دو زن کارگر رسانه ای شد و به گوش همه گان رسید. زیرا این حادثه در وسط کلان شهری چون تهران، در جلو چشمان نگران صدها تن از مردم و دوربین های فیلمبرداری شهروند ـ خبرنگاران اتفاق افتاده بود. یکی از مقامات حکومتی مرگ این زن کارگر را مشییت الهی دانست. به خواندن ادامه دهید

عقب نشینی از لبۀ پرتگاه

tahrim-tavafghعقب نشینی از لبۀ پرتگاه
ارژنگ بامشاد
با تعلیق غنی سازی بیست درصدی اورانیوم و تعلیق بخشی از تحریم ها، اجرای توافق نامه ژنو در روز دوشنبه ۳۰ دی ۱۳۹۲ برابر با ۲۰ ژانويه ۲۰۱۴ آغاز شد. بازتاب گسترده این حادثه و واکنش های گوناگون نسبت به آن، نشان دهندۀ حساسیت بالای این توافق بود. اجرائی شدن توافق ژنو در شرایطی که هم در جمهوری اسلامی ، هم در آمریکا و هم در میان کشورها ی منطقه، نیروهای پرقدرتی برای به شکست کشاندن آن تلاش می کنند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است . عملیاتی شدن توافق ژنو، آغاز عقب نشینی جمهوری اسلامی از برنامۀ ماجراجویانه هسته ای است که بهترین بهانه را به اردوی جنگ طلبان داده بود تا در راستای اهداف استراتژیک شان، خواب ویران سازی ایران را در سر بپرورانند. به خواندن ادامه دهید

«لبخند» فرهنگی و «دندان» طبقاتی

karikator-honarmandan«لبخند» فرهنگی و «دندان» طبقاتی
ارژنگ بامشاد
دیدار حسن روحانی ، رئیس جمهور رژیم اسلامی با هنرمندان  و  سخنان او در این نشست بر متن سیاست های دولت نئولیبرال، معنی و مهفوم خاصی دارد که بارتاب گسترده ای نیز یافت . سخنان حسن روحانی پیرامون جایگاه فرهنگ و هنر در جامعه و نقش هنرمندان، به همان اندازۀ  اندازه منشور شهروندی اش تو خالی، بی مضمون و فاقد ضمانت و قدرت اجرائی است و بیشتر خصلت تزئینی دارد. «لبخند» روحانی و وزرای ارشاد و کشورش به هنرمندان، و وعده وعیدهای توخالی شان بدان خاطر است که این عرصه را، مجموعه ای بی  خطر تلقی کرده که می تواند فضای عمومی جامعه را «عادی» نشان دهند.  واقعیت این است که حتی اگر سخنان حسن روحانی و وزرایش، خصلت تزئینی و دل خوش کنک نیز نداشت و کاملآ واقعی و از سر اعتقاد بیان می شد،  خصلت اجرائی زیادی نمی توانست داشته باشد زیرا: به خواندن ادامه دهید