جام زهر «نرمش قهرمانه» در عرصه عمل

rohani-obamaجام زهر «نرمش قهرمانه» در عرصه عمل
ارژنگ بامشاد
سرکشیدن جام زهر«نرمش قهرمانه» از سوی رهبر جمهوری اسلامی و سپردن اختیارات تام به حسن روحانی برای حل پرونده هسته ای، باعث تحولاتی در عرصه سیاست خارجی شده است. تیم حسن روحانی و ائتلاف پشتیبان او با ارزیابی از خطرناک بودن وضعیت کنونی برای آینده حکومت اسلامی، سیاست تهاجمی و ضربتی در ای رابطه در پیش گرفته اند. آن ها فرصت را بسیار کوتاه می دانند و از واکنش های مخالف، چه از سوی جناح شکست خورده داخلی و چه از سوی جنگ طلبان نئوکان و همراهان اسرائیلی شان برای کارشکنی در این مسیر بسیار نگرانند. به همین دلیل تلاش دارند در زمانی کوتاه، با بدست آوردن دستاوردهای ملموس، روند تحولات را برگشت ناپذیر سازند. واکنش منفی برخی از فرماندهان سپاه، تک تیراندازان بیت در کیهان و باند احمدی نژاد به فعالیت های دستگاه دیپلماسی دولت جدید را می توان به روشنی دید. بسیاری از آنها حتی از عقب نشینی رهبر رژیم پریشان شده و تلاش می کنند از آن فاصله بگیرند. در سوی دیگر هم جنگ طلبان نئوکان، نژادپرستان حاکم بر اسرائیل و سرنگونی طلبان بی اعتقاد به مردم و امید بسته گان به دخالت های «بشردوستانه» ی امپریالیستی نیز از مسیر حوادث کنونی ناراضی هستند.

اما برای مردم ایران، برای نیروهای انقلابی که خواهان سرنگونی تمامیت رژیم اسلامی به دست توانای مردم و حرکت در مسیر انقلابی توده ای هستند، این تحولات چه معنائی دارد؟ سئوال این است که اگر مذاکرات پرشتاب کنونی به نتایج ملموسی دست یابد، و در حداقل ترین آن، تحریم ها افزایش نیابد و در خوشبینانه ترین حالت، روند رفع تحریم های ویرانگر آغاز شود، آیا وضعیت جنبش توده ای تقویت خواهد شد و یا این امر به تثبیت رژیم جنایتکار اسلامی کمک خواهد کرد؟ بسیاری نگرانند که رفع تحریم ها و کاهش تنشج میان جمهوری اسلامی و کشورهای امپریالیستی، فرجه ای برای رژیم و امکان تنفسی برای آن ایجاد کند. در این نکته حقیقتی نهفته است. اما نگاهی به ساختار و ویژگی های رژیم اسلامی نشان می دهد که این فرجه و فرصت کوتاه هر چند می تواند در کوتاه مدت به نفع رژیم باشد، اما در دراز مدت توان مقاومتش در برابر مردم را تضعیف خواهد کرد. واقعیت این است که تحریم های ویرانگر امپریالیستی در چند سال گذشته بیش از آن که پایه های رژیم را تضعیف کرده باشد به قدرت باندهای قاچاقچی، دزد و چپاولگر نظامی، امنیتی و سرمایه داران نوکیسه و باندهای فاشیستی حول بیت رهبری بر تمامی عرصه های سیاست و اقتصاد کشور افزوده است. این موقعیتی است که آنها به راحتی نمی خواهند از دست بدهند. اما در سوی مردم، وضعیت بسیار نابودکننده بوده است. قدرت خرید مردم به حداقل رسیده است. از این رو بخش وسیعی از مزد و حقوق بگیران کشور با چند شغله شدن، حتی وقت فکر کردن را از دست داده اند چه برسد به وقت تلاش برای گردهم آئی و شکل دهی به تشکل ها و ایجاد سد های مقاومت. ورشکستگی گسترده واحدهای تولیدی، ارتش بیکاران را بسیار گسترده تر ساخته است. فشاری چنین گسترده بر کارگران، به مبارزات آنها را خصلتی تدافعی داده تا جائی که اصلی ترین مطالبه بخش اعظم کارگران، تلاش برای دریافت حقوق معوقه بوده است. روشن است چنین مبارزات تدافعی نمی تواند منشاء اثر جدی در تحولات کشور باشد. شاید عده ای از انقلابیون بر این باور باشند که فشار اقتصادی شدید بر مردم و بویژه مزد و حقوق بگیران، آنها را عاصی کرده و به شورش واخواهد داشت. اما آیا این شورش ها می توانند مسیر حرکت های انقلابی را هموار سازند؟ واقعیت این است که حتی اگر چنین شورش هائی صورت بگیرد که در اصطلاح جامعه شناسی به آن ها «شورش های نان» می گویند، معلوم نیست کدام نیرو ، برانگیختگی مردم را به نفع خود مصادره خواهد کرد.

برای همه ی آنها که برای سرنگونی تمامیت حاکمیت اسلامی می جنگند و هدف شان تنها سرنگونی رژیم نیست بلکه سرنگونی رژیم بدست توانای مردم برای شکل دهی به یک انقلاب توده ای است، سازمانیابی مردم و متشکل شدن آنها و مبارزات آگاهانه شان اصل است. در چنین راستائی خروج از وضعیت خطرناک کنونی که ایران را به لبه پرتگاه کشانده و خطر کلنگی کردن آن را به چشم اندازی مصیبت بار تبدیل کرده ، فرصتی است که نباید نادیده گرفت. توقف، کاهش و برچیده شدن تحریم ها و عقب نشینی از سیاست خارجی تهاجمی، ماجراجویانه و ویرانگر می تواند زمینه ای باشد تا مردم فرصتی برای تنفس و بازیابی خود پیدا کنند و تلاش برای سامانیابی خود را از سر گیرند. چنین تحولی بر متن کشاکش دو اردوی تاثیرگذار در حاکمیت انجام می گیرد. تضاد میان شکست خوردگان در انتخابات خرداد امسال با ائتلاف پیروز به بسیاری از عرصه های داخلی نیز کشیده خواهد شد و این تقابل، قدرت سرکوب یکپارچه را حداقل برای مدتی پائین خواهد آورد. این فرجه ای است که جنبش مردمی نمی تواند بر آن چشم فروبندد. جوانه های چنین مقاومت ها و سازمانیابی ها را در چند ماه گذشته دیده ایم. گردهم آئی فعالان محیط زیست برای حفظ پارک گیاه شناسی نوشهر؛ اعتراضات مردمی برای تعطیل کارخانه سرب و روی زنجان؛ همراهی کوهنوردان و مردم دهات اطراف شاه کوه بافت کردمان برای متوقف کردن حفاری های معادن؛ جلوگیری از تخریب بناهای تاریخی یزد؛ بازپس گرفتن خانه سینما؛ شکایت های دانشجویان اخراجی و ستاره دار نمونه هائی از پیشروی های مردمی است که در فضای کنونی صورت گرفته است. باید به این اقدامات شتاب بیشتری داد و در شکل دهی به تشکل های مضمونی، اینجا و آنجا، مبادرت بخشید. برای در هم شکستن حاکمیت کنونی و نظام بیدادگرحاکم و برای قدرت گیری مردم، راهی جز تکیه به قدرت خود مردم وجود ندارد. آنها که چشم به «دخالت های بشردوستانه» و ایجاد تغییرات از بیرون دوخته اند به اندازۀ حاکمان اسلامی دشمن مردمند.

تحولات شتابان پیرامون مذاکرات هسته ای
http://rahekargar.wordpress.com/2013/09/24/116298/

متن کامل سخنرانی روحانی در سازمان ملل ـ سخنرانی اوباما ـ واکنش ها
http://rahekargar.wordpress.com/2013/09/24/116364/

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s