آیا یک کمونیست می تواند در مرگ یک «فقیه عالیقدر» آهی بکشد؟

از آنجا که موضع گیری رفیق شالگونی را اقدامی شجاعانه و سنت شکنانه می دانم که بر گره ای ترین نکته مبارزه سیاسی یعنی وفاداری بی شائبه به حرمت انسانی و حساسیت به رنج و درد آنها، انگشت می گذارد، این متن را در اینجا می آورم. ارژنگ

قبل از هر چیز باید اعتراف کنم که من یک کمونیست هستم و به آن کلام بزرگ کارل مارکس که «دین افیون مردم است» ، از ته دل و به همان معنایی که او می گوید ، باور دارم. این را همچون «اشهد» خودم دارم می گویم تا تکلیف خودم را با همه روشن کرده باشم. ولی همچنین باید اعتراف کنم که در مرگ آیت الله منتظری از ته دل عزادارم. و یادتان هم باشد که این اصطلاح «آیت الله» را هم عمداً به کار می گیرم.
دنباله مطلب را در اینجا بخوانید

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصاتِ خود را پر کنید یا برایِ ورود رویِ نقشک‌ها کلیک کنید:

نشان‌وارهٔ WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر )

درحال اتصال به %s