عاشورای ۱۳۸۸ خیزی بسوی قیام سراسری


….وقتی سرکوب با خشونت بیشتری دنبال شود، مردم به راحتی می توانند چرخ های اقتصاد مملکت را از حرکت باز دارند. می توانند تمامی ادارات و مراکز فرهنگی و اجتماعی را تعطیل کنند. می تواند تمامی سیستم حمل و نقل زمینی، هوائی و دریائی را متوقف کنند. می توانند شیرهای نفت را ببندند و حتی به خودروهای سرکوبگران بنزین و گازوئیل نرسانند. و در کلام می توانند با اعتصاب عمومی امکان هر نوع حرکت و واکنش را از سرکوبگران دستگاه ولایت بگیرند. این حربه ای است که هیچ ارتش و سپاهی توان مقابله با آن را نخواهد داشت. و مردم برای بکارگیری این حربه ی کارساز، خیز برداشته اند. و این خیز، ناقوس مرگ جمهوری اسلامی را به صدا درآورده است.
متن کامل مقاله را در اینجا بخوانید

آیا یک کمونیست می تواند در مرگ یک «فقیه عالیقدر» آهی بکشد؟

از آنجا که موضع گیری رفیق شالگونی را اقدامی شجاعانه و سنت شکنانه می دانم که بر گره ای ترین نکته مبارزه سیاسی یعنی وفاداری بی شائبه به حرمت انسانی و حساسیت به رنج و درد آنها، انگشت می گذارد، این متن را در اینجا می آورم. ارژنگ

قبل از هر چیز باید اعتراف کنم که من یک کمونیست هستم و به آن کلام بزرگ کارل مارکس که «دین افیون مردم است» ، از ته دل و به همان معنایی که او می گوید ، باور دارم. این را همچون «اشهد» خودم دارم می گویم تا تکلیف خودم را با همه روشن کرده باشم. ولی همچنین باید اعتراف کنم که در مرگ آیت الله منتظری از ته دل عزادارم. و یادتان هم باشد که این اصطلاح «آیت الله» را هم عمداً به کار می گیرم.
دنباله مطلب را در اینجا بخوانید

۱۶ آذر و درس هایی که باید آموخت


۱۶ آذر ۸۸ ، در مقابل چشمان تیزبین مردم ایران و جهان، چهره ی دیگری از جنبش مردمی و دانشجویی کشور را نشان داد. دانشجویان سراسر کشور، در اعتراضی گسترده و فراگیر، شجاعانه در مقابل تهدیدات و تمهیدات سرکوبگران ایستادند و تمامی نقشه ها و برنامه های رذیلانه شان را به هم ریختند. دانشجویان به عنوان وجدان بیدار و نیروی آگاه جامعه نشان دادند که وقتی ترس از روانشناسی عمومی مردم رخت بر می بندد، ابزارهای سرکوب مستبدین و دیکتاتورهای کوته بین، چنان بی اثر می شود که حیرت همگان را بر می انگیزد.
ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

سناریوی سیاه ارتجاع، بی پاسخ نخواهد ماند

………. وقتی که تیغ سرکوب بی ملاحظه ، به سوی جنبش هدف گیری شود، نه تنها خیابان ها، بلکه تمامی چرخ های زندگی و اقتصاد کشور که در دست های مردم است، به ابزار مقاومت توده ای تبدیل خواهد شد. سرکوبگران هنوز نمی خواهند دریابند که اگر مردم شبکه های ارتباطی را فلج کنند، چرخ های تولید را متوقف سازند؛ سیستم ارتباطی و شبکه ی سراسری حمل و نقل را از کار بیاندازند؛ و تمامی ادارات را به اعتصاب بکشانند، آن وقت هیچ قدرتی توان مقابله با آن ها را نخواهد داشت. سرکوبگران دستگاه ولایت هنوز با تمامی قدرت مردم روبرو نشده اند. آن ها باید بدانند، وقتی باد می کارند طوفان درو خواهند کرد.
متن کامل مقاله را در اینجا بخوانید